Een cliëntervaring emotieregulatie

Ontspanning is cruciaal

Brainpower: Vandaag is mijn tweede boksles. We concentreren deze les steeds op ontspanning.
Steeds moet ik in de oefening tegen de stoothandschoenen van Johann afwisselend een linker en rechter directe stoot geven. Op zo’n manier dat ik ontspannen ben in met name mijn rug, schouders en nekspieren. Ik moet door blijven slaan, niet stoppen. Zelf de hardheid en snelheid bepalend. Waar het om gaat is, dat ik mezelf tijdens de oefening steeds kan corrigeren naar de ontspanning. Het gaat steeds beter. Als ik ben warm gedraaid, heeft Johann een mentale test voor me in petto…

overwonnen
Ik krijg de instructie om twintig seconden tegen een stootkussen te boksen in een vlot tempo. Veertig stoten tel ik. Daarna nog een keer twintig seconden. Vervolgens vraagt Johann hoe lang ik denk dat ik dit kan vol houden. Ik vraag wat een beetje gemiddeld is. Johann geeft aan: twee á drie minuten. Ik ga natuurlijk voor de drie minuten, ik wil me niet laten kennen. Net als ik wil beginnen, vertelt Johann dat we niet stoppen, maar de tijd verdubbelen naar zes minuten. En dat als ik moe word, of het saai vind, dat ik dit moet negeren. Johann houdt zijn stopwatch er bij, om te kijken hoe ver ik kan komen. De drie minuten haal ik prima. Na vier minuten ga ik het voelen en bij zes minuten klapperen mijn benen. Maar ik heb er lol in en kan door.

Ik ga naar de tien minuten; ik kom er steeds meer in en kan harder stoten, wel anderhalf tot twee minuten lang. Ik merk dat als ik mezelf steeds corrigeer naar de ontspanning, dat ik in een ritme kan boksen. Soms ben ik het ritme kwijt en kost het me m’n opperste concentratie om tijdens de oefening mijn ritme weer te vinden. Regelmatig kan ik voluit een minuut slaan, ik voel dit als mijn kans om al mijn woede er uit te slaan. Ik ga er voor en pak het volledig! Steeds als ik -na het voluit gaan- niet meer kan, ga ik terug naar de ontspanning en het ritme gedurende een minuut of drie. En dan ga ik weer vol.
Ik gooi al mijn woede erin! Ik merk dat ik door het klapperen van mijn benen heen kom en geniet. Inmiddels staat de stopwatch op éénentwintig minuten. Het geeft me zo’n geweldig trots gevoel! Ik overwin door deze oefening mijn angstgedachte dat ik het niet red, dat ik niet meer kan.
Ik voel de levensles die er voor mij in zit: als ik steeds terug kan naar de ontspanning, dan kan ik daarna weer voluit. Johann geeft aan bij het voluit gaan, dat het ritme niet uit maakt, zolang het voor mezelf oké is. In mijn hoofd registreer ik het als een levensles. De ontspanning is cruciaal (levensles), zodra ik die los laat, ga ik boksen vanuit kracht en ben ik snel leeg (levensles). Steeds zelf terug naar de ontspanning helpt me om het vol te houden en er plezier in te hebben (levensles).
Ik vraag wat het record is: vijfendertig minuten door één van zijn topboksers, die moest toen stoppen van Johann. Ik voel in mezelf verbetenheid naar boven komen: die tijd kan ik verbeteren. Ik geef aan dat ik door wil, omdat ik in het echte leven soms ook het gevoel heb dat ik door MOET.
Ik voel zoveel adrenaline in me en kom in het ritme van ongeveer drie minuten vlot slaan en vervolgens één à anderhalve minuut voluit.
Johann zegt: ‘Nog één minuut voluit, dan zit je op dertig minuten, dan stoppen we’.
Ik geef toe dat in mijn laatste halve minuut mijn slagen slordig zijn. Maar wel snel en hard, zo diep als mijn woede voelt.
Dertig minuten; tien keer zo lang als gedacht. Wat een levenslessen! Ik voel me voldaan en dankbaar. Johann zegt dat hij ziet hoe snel ik het oppak en kan vertalen naar mijn echte leven. Hij geeft ook aan dat hij geschrokken is, toen ik vertelde dat ik soms het gevoel heb dat ik wel door MOET.
In de auto mijmer ik daar over door. Zelf was ik nu doorgegaan tot de 40 minuten, dat weet ik zeker. Niet zomaar zelf stoppen. Maar Johann greep als personal coach in. Ook dit vind ik weer een mooie levensles: als personal coach in mijn eigen leven mag ik ook ingrijpen. Topsporters stoppen ook om gezond te eten en te slapen, zodat ze daarna weer top kunnen presteren! Mijn functioneren in mijn relatie/gezin, gecombineerd met een werkend leven, beleef ik soms ook als topsport. Hierin mag ik mezelf toestemming geven om niet altijd maar door te gaan (ik MOET niks), maar om regelmatig te ontspannen in de oefening van het leven. Om het zo geestelijk en lichamelijk ontspannen vol te kunnen houden. Want dan kan ik ook weer er met volle kracht voor gaan, indien nodig.
Boks ouwe.

 

Johannnn

Johann Talens is weerbaarheids- en agressieregulatietrainer.
Hier kan je meer over hem lezen.

No Comment

2

Sorry, the comment form is closed at this time.